Het volgende bericht, "Backpacking East to West" door Mitra Karl Brunnholzl, maakt deel uit van een serie van Nalandabodhi Mitras over westers boeddhisme.
Hoe belangrijk is het om vrij te komen van de Aziatische bagage die we samen met onze meditatiepraktijk hebben opgepikt? Hoe kunnen we zien of we ons in ons eigen belang aan het bekende vastklampen, of dat we de waarheid respecteren? Hoe evolueren we een boeddhisme dat voor westerlingen werkt zonder nieuwe obstakels voor onszelf te creëren?
Het lijkt erop dat westerse boeddhisten tegenwoordig zich er behoorlijk van bewust zijn dat we ons moeten ontdoen van de Aziatische rugzak die we bij zich dragen - met zijn zware lading aan culturele vormen en alle dingen die we gebruiken om het dharma aan te kleden. Als we willen ontdekken "wat werkt" voor ons vandaag, moeten we deze rugzak bekijken en zien wat essentieel is en wat voor de show is.
Raak geen enkele vorm van culturele rommel kwijt en introduceer een andere
Tegelijkertijd moeten we naar onze eigen cultuur kijken. Maken we een "made in the USA" -rugzak (of "made in Canada" of wat voor westerse stalbasis dan ook) en vullen we deze met onze versie van dezelfde regels en rituelen? We hebben misschien problemen met Aziatische culturele vormen, maar hebben geen probleem met de culturele vormen die we in het Westen aannemen, of ze ons nu helpen het echte punt van het dharma te begrijpen of niet.
Het idee is niet alleen om zich te ontdoen van een vorm van culturele rommel en een andere te introduceren. Als het gaat om ons eigen leven en spirituele pad, ons eigen geluk en lijden, moeten we de kern van de zaak raken. We moeten echt voor zichzelf uitzoeken wat de wijsheid is in de kern van elke traditie die we toepassen en in staat zijn om het te onderscheiden van de culturele attributen die het leveren. Het is aan westerlingen om de leringen van de Boeddha te vertalen, om westerse culturele vormen te ontwikkelen die ons zullen helpen om geleerde en gerealiseerde wezens te worden, en om tegelijkertijd bewust te zijn van onze eigen culturele valkuilen.
