Prajñā verwijst niet naar passieve kennis, zoals dingen op Wikipedia kennen of weten hoe je van Vancouver naar Halifax kunt komen. Prajñā is de actieve nieuwsgierigheid van onze geest, zijn fundamentele nieuwsgierigheid om te willen weten hoe de dingen echt zijn. Als we naar de eigen carrière van de Boeddha kijken, is dit precies hoe hij begon. Hij begon niet met de antwoorden of met het volgen van een of andere religie, traditie of gedragscode. Hij begon met vragen. Als Prins Siddhārtha leefde hij in zijn beschutte bestaan in het paleis van zijn ouders, die hem wilden beschermen tegen de slechte wereld (zoals de meeste ouders doen). Uiteindelijk stapte hij echter op met zijn wagenmenner en zag dingen die hij nog nooit eerder had gezien, zoals een oud persoon. Hij vroeg zijn wagenmenner: "Wat is dat?" "Dit is een oud persoon." "Gebeurt dit iedereen?" "Ja, zelfs voor jou." Dezelfde uitwisseling vond plaats toen Siddhārtha een stervende persoon en een ziek persoon zag . Toen hij uiteindelijk een mediteerder onder een boom zag, legde de wagenmenner uit: "Deze man probeert alle problemen die je eerder zag te overwinnen." Elke keer besefte Siddhārtha: "Ik weet niet echt wat hier aan de hand is," dus hij geprobeerd om uit te vinden, die nu bekend staat als het boeddhistische pad.